Pierwsze samochody śniegowe zaczęto stosować w Polsce w latach 50. Skroplony CO₂ przewożono wtedy w stalowych 40‑litrowych butlach połączonych kolektorami i rurociągami, wyposażonych w podstawową armaturę śniegową. Ze względu na wysoką prężność par jedna butla mieściła faktycznie ok. 27–30 kg dwutlenku węgla, co wymuszało montowanie dużej liczby zbiorników, aby zapewnić odpowiednią skuteczność gaśniczą. Rozbudowany układ rur, zaworów i połączeń gwintowych dodatkowo utrudniał obsługę i wpływał na niezawodność tych pojazdów.
W 1984 roku w Fabryce Urządzeń Okrętowych Techmet w Pruszczu Gdańskim powstał wyjątkowy prototyp pojazdu pożarniczego: samochodowy blok gaśniczy wykorzystujący dwutlenek węgla. Konstrukcję osadzono na dobrze znanym podwoziu Jelcza 325, tworząc jeden z najbardziej nietypowych wozów gaśniczych tamtych czasów.